Adalet (Hrst.)

 
 Zitierfähiger Link: Adalet (Hrst.)  

(Alm. Gerechtigkeit)

Erdemliliğin klasik kaidesinde adalet, herkese kendi hakkını tanıma tutum ve davranışı olarak tanımlanır. Eski Ahit’ten beri adalet Tanrı’nın mükemmel sıfatlarından biri olarak kabul edilir (krş. Yasa’nın Tekrarı 33:22). Daha baştan itibaren Kitab-ı Mukaddes’in adalet anlayışının, hukukun ötesine geçen, kurtuluş hikayesi ile ilgili belirgin bir boyutu vardır: Bu boyut, Tanrı’nın güvenilir koruyuculuğunun kendi halkı İsrail’i küçüklük ve zayıflığına rağmen son derece güçlü yabancı halklar tarafından ezilmesine ve imha edilmesine izin vermemesi olarak tanımlanır. İsa Mesih’in Yeni Ahit’te anılan Dağ Vaazı’nda Tanrı’nın bu koruyucu adaleti, bütün yoksullara, yani ırk ve din aidiyetinden bağımsız olarak, bütün zayıflara ve ezilenlere teşmil edilmiştir. Tanrı’nın beklenen nihai adil mahkemesine ilişkin tasavvur, bireylerin dünyevi hayatlarında adil dünya düzeninin bozulmasından dolayı mümkün olmasa bile, her insanın sonunda Tanrı’nın kendisine bahşettiği mutlu ve doygun yaşama ulaşacağı umudunun ifadesidir. Özellikle Pavlus, Tanrı adaletinin sevgi ve merhamet ile içsel birliğini vurgulayan hıristiyan anlayışını temellendirir: Kanunen mahkum edilmek zorunda kalan bir günahkar bile Tanrı’nın müşfik sevgisi sayesinde kurtarılabilir.

MARTIN THURNER

İlişkili girdiler